سهراب سپهری

اهل کاشانم

روزگارم بد نیست

تکه نانی دارم ، خرده هوشی ، سرسوزن ذوقی

مادری دارم ، بهتر از برگ درخت

دوستانی ، بهتر از آب روان 

و خدایی که در این نزدیکی است

لای این شب بوها ، پای آن کاج بلند

روی آگاهی آب ، روی قانون گیاه

من مسلمانم

قبله ام یک گل سرخ

جا نمازم چشمه ، مهرم نور

دشت سجاده ی من

من وضو با تپش پنجره ها می گیرم

در نمازم جریان دارد ماه ، جریان دارد طیف

سنگ از پشت نمازم پیداست

همه ذرات نمازم متبلور شده است

من نمازم را وقتی می خوانم

که اذانش را باد ، گفته باشد سر گلدسته ی سرو

من نمازم را پی"تکبیره الاحرام" علف می خوانم ،

پی "قد قامت" موج

کعبه ام بر لب آب ،

کعبه ام زیر اقاقی هاست

کعبه ام مثل نسیم ، می رود باغ به باغ ، می رود شهر به شهر

"حجرالاسود" من روشنی باغچه است

اهل کاشانم

پیشه ام نقاشی است

گاهگاهی قفسی می سازم با رنگ ، می فروشم به شما

تا به آواز شقایق که در آن زندانی است

دل تنهایی تان تازه شود

چه خیالی ، چه خیالی ، ... می دانم

پرده ام بی جان

خوب می دانم ، حوض نقاشی من بی ماهی است.

اهل کاشانم

نسبم شاید برسد

به گیاهی در هند ، به سفالینه ای از خاک سیلک ""

نسبم شاید ، به زنی فاحشه در شهر بخارا برسد

قیصر امین پور

زنده یاد قیصر امین پور

قیصر امین پور در دوم اردیبهشت سال هزار و سیصد و سی و هشت درگتوند چشم به جهان گشود.

دوران ابتدایی و متوسطه را در خوزستان به تحسیل پرداخت.برای تحسیل در دانشگاه به تهران مهاجرت کرد.ابتدا به دانشگاه دامپزشکی رفت،سپس تغیر رشته داد و رشته ی جامعه شناسی را انتخاب کرد اما سرانجام پس از انقلاب فرهنگی و باز شدن دانشگاه ها در رشته ی زبان و ادبیات فارسی در داشکده ی ادبیات دانشگاه تهران،پذیرفته شد.پس از طی مرحله ی لیسانس و فوق لیسانس،به سال هزار و سیصد و هفتاد و شش از رساله ی خود،با عنوان <<سنت نو آوری در ادبیات فارسی>>دفاع کرد و مدرک دکتری خود را با نمره ی عالی از این دانشگاه دریافت کرد.

ان رساله اینک در قالبی ارزشمند منتشر شده و در اختیار ماست.

قیصر امین پور یکی از سرآمدان نسلی است که همزمان با مهم ترین حادثه ی فرهنگی-اجتماعی-سیاسی تاریخ معاصر ایران،یعنی انقلاب اسلامی آغاز کرده است.

قیصر امین پور در هشت آبان سال هزار و سیصد و هشتاد و شش سرای ابدی را قلم زد.

  رو حش شاد

حرف های ما هنوز ناتمام...

تا نگاه می کنی

وقت رفتن است

باز هم همان حکایت همیشگی!

پیش از آن که با خبر شئی

لحظه ی عزیمت تو نا گریز می شود

آه...

آه دریغ و حسرت همیشگی

ناگهان

 چقدر زود

 دیر می شود

ديد موسي يك شباني رابه راه
كوهمي گفت اي خدا واي اله
توكجايي تا شوم من چاكرت
چارقت دوزم كنم شانه سرت
دستك بوسم بمالم پايكت
وقت خواب آيد بروبم جايكت
اي فداي توهمه بزهاي من
اي به يادت هي هي وهي هاي من
زين نمط بيهوده مي گفت آن شبان
گفت موسي باكه هستت اي فلان
گفت باآن كس كه مارا آفريد
اين زمين وچرخ ازاو آمد پديد
گفت موسي هاي خيره سرشدي
خود مسلمان ناشده كافر شدي
اين چه ژاژاست وچه كفراست وفشار
پنبه اي اندر دهان خود فشار
گرنبندي زين سخن توحلق را
آتشي آيد بسوزدخلق را
گفت اي موسي دهانم دوختي
وزپشيماني توجانم سوختي
جامه رابدريد وآهي كردو تفت
پافتاد اندر بيابان وبرفت
وحي آمد سوي موسي ازخدا
بنده ي مارازما كردي جدا
توبراي وصل كردن آمدي
ني براي فصل كردن آمدي
درحق اومدح ودرحق تو ذم
درحق اوشهد ودرحق تو سم
مابري ازپاك وناپاكي همه
ازگران جاني وچالاكي همه
من نكردم خلق تاسودي كنم
بلكه تابربندگان جودي كنم
خون شهيدان رازآب اولي تراست
اين خطاازصدثواب اولي تراست
لعل راگرمهرنبودباك نيست
عشق رادرياي غم غمناك نيست
دردل موسي سخن ها ريختند
ديدن وگفتن به هم آميختند
چون كه موسي اين خطاب ازحق شنيد
دربيابن درپي چوپان دويد
عاقبت ديافت او را وُبديد
گفت مژده ده كه دستوري رسيد
هيچ آدابي وترتيبي مجوي
هرچه مي خواهد دل تنگت بگوي

                 مولانا

   « غربت »
ماه بالاي سر آبادي است
اهل آبادي در خواب
روي اين مهتابي
خشت غربت را مي بويم
باغ همسايه چراغش روشن
من چراغم خاموش
ماه تابيد به بشقاب خيار
به لب كوزه ي آب
غوك ها مي خوانند
مرغ حق هم گاهي
كوه نزديك من است
پشت افراها،سنجدها
وبيابان پيداست
سنگ ها پيدا نيست
گلچه ها پيدا نيست
سايه هايي از دور
مثل تنهايي آب
مثل آواز خدا پيداست
نيمه شب بايد باشد
دب اكبرآن است:دو وجب بالاتر از بام
ياد من باشد فردا بروم باغ حسن گوجه وقيصي بخرم
ياد من باشد فردا لب جوي حوله ام را هم باچوبه بشويم
ياد من باشد فردا لب سلخ طرحي از بزها بردارم
طرحي او جارو ها سايه هاشان درآب
ياد من باشد هرچه پروانه كه مي افتد درآب زودازآب درآرم
يادمن باشد كاري نكنم كه به قانون زمين بربخورد
ياد من باشد تنها هستم،ماه بالاي سرتنهايي است

سهراب سپهری

پروین اعتصامی

دشت هایی چه فراخ!
کوههایی چه بلند !
در گلستانه چه بوی علفی می آمد!
من در این آبادی ÷ی  چیزی می گشتم :
پی خوابی شاید
پی نوری،ریگی،لبخندی.
پشت تبریزی ها
غفلت پاکی بو که صدایم می زد.
پای نی زاری ماندم،باد می آمد.گوش دادم:
چه کسی با من حرف می زد؟
سوسماری لغزید
راه افتادم.
یونجه زاری سر راه،
بعد جالز خیار،بوته های گلرنگ،و فراموشی خاک.
لب آبی گیوه ها را کندم ونشستم پاها درآب:
«من چه سبزم امروز وچه اندازه تنم هشیار است!
نکند اندوهی سر رسد از پس کوه.
چه کسی پشت درختان است؟ هیچ گاوی می چرد در کرد.
ظهر تابستان است
سایه ها می دانند که چه تابستانی است.
سایه هایی بی لک،گوشه ای روشن و پاک
کودکان احساس جای بازی اینجاست.
زندگی خالی نیست:
مهربانی هست،سیب هست ، ایمان هست.
آری،تا شقایق هست زندگی باید کرد.
در دل من چیزی است،مثل یک بیشه ی نور، مثل خواب دم صبح
وچنان می تابم که دلم می خواهد بدوم تا ته دشت، بروم تا سر کوه.
دورها آوایی است که مرا می خواند!»

سهراب سپهری

محتسب مستي به ره ديد و گريبانش گرفت
مست گفت اي دوست اين پيراهن است افسار نيست
گفت مستي زان سبب افتان و خيزان مي روي
گفت جرم راه رفتن نيست ره هموار نيست
گفت مي بايد تو را تا خانه ي قاضي برم
گفت رو صبح آر قاضي نيمه شب بيدار نيست
گفت نزديك است والي را سراي آنجا شويم
گفت والي از كجا در خانه خمار نيست
گفت تا داروغه را گوييم در مسجد بخواب
گفت مسجد جايگاه مردم بد كار نيست
گفت ديناري بده پنهان و خود را وارهان
گفت كار شرع كار درهم و دينار نيست
گفت از بهر غرامت جامه ات بيرون كنم
گفت پوسيده است جز نقشي زپود و تار نيست
گفت آگه نيستي كز سر در افتادت كلاه
گفت در سر عقل بايد بي كلاهي عار نيست
گفت مي بسيار خوردي زان چنين بي خود شدي
گفت اي بيهوده گو حرف كم و بسيار نيست
گفت بايد حد زند هشيار مردم مست را
گفت هشياري بيا اين جا كسي هشيار نيست

پروین اعتصامی

محتسب مستي به ره ديد و گريبانش گرفت
مست گفت اي دوست اين پيراهن است افسار نيست
گفت مستي زان سبب افتان و خيزان مي روي
گفت جرم راه رفتن نيست ره هموار نيست
گفت مي بايد تو را تا خانه ي قاضي برم
گفت رو صبح آر قاضي نيمه شب بيدار نيست
گفت نزديك است والي را سراي آنجا شويم
گفت والي از كجا در خانه خمار نيست
گفت تا داروغه را گوييم در مسجد بخواب
گفت مسجد جايگاه مردم بد كار نيست
گفت ديناري بده پنهان و خود را وارهان
گفت كار شرع كار درهم و دينار نيست
گفت از بهر غرامت جامه ات بيرون كنم
گفت پوسيده است جز نقشي زپود و تار نيست
گفت آگه نيستي كز سر در افتادت كلاه
گفت در سر عقل بايد بي كلاهي عار نيست
گفت مي بسيار خوردي زان چنين بي خود شدي
گفت اي بيهوده گو حرف كم و بسيار نيست
گفت بايد حد زند هشيار مردم مست را
گفت هشياري بيا اين جا كسي هشيار نيست

پروین اعتصامی

حرفهای ما هنوز ناتمام...

تا نگاه می کنی:
                 وقت رفتن است
بازهم همان حکایت همیشگی  !

لحظه ی عظیمت تو ناگزیر می شود

آی...

ناگهان 
           چقدر زود
                         دیر می شود!   

از این 
نه از مهر ور نه از کین می نویسم
نه از کفر و نه از دین می نویسم
دلم خون است ، می دانی برادر
دلم خون است ، از این می نویسم

 

بگذار بگویمت
این دل به کدام واژه گویم چون شد
کز پرده برون و پرده دیگر گون شد
بگذار بگویمت که از ناگفتن
این قافیه در دل رباعی خون شد

 

ای عشق
دستی به کرم به شانه ی ما نزدی
بالی به هوای دانه ی ما نزدی
دیر است دلم چشم به راهت دارد
ای عشق ، سری به خانه ی ما نزدی